Over mezelf
Voor mezelf wil ik graag beginnen met het begin ¨wie is Diana?¨, ¨wat zijn haar interesses?¨ en welke stappen ze maakt om het pad te bewandelen vanuit haar nature.
De stappen die ik zet gaan altijd gepaard met creativiteit, visualisatie door gebruik te maken van metaforen uit de natuur met zijn kleurintensiteit. Deze in een vorm gieten en door humor in te zetten met passie wat aansluit vanuit mijn hart door mijn hoogsensitiviteit in te zetten met een positieve kracht.
Als kind herinner ik mezelf als een gevoelig meisje dat paardreed door de bossen omdat mij dat rust gaf in de drukte die ik ervaarde op school door de sociale interacties in mijn omgeving. Danste ik op mijn slaapkamer waar ik een stereotoren had waar ik dan mezelf helemaal kon uitleven. Mijn schooltijd was voor mij een moeilijke tijd omdat ik als kind op een katholieke school zat terwijl ik zelf niet gedoopt was.
Ik werd daardoor niet volledig geaccepteerd door mijn klasgenoten en vroeg me af waarom dat zo was?
De levensvragen die ik stelde op jonge leeftijd aan de pastoor waren voor mij zeer belangrijk omdat ik me hierin erg alleen voelde staan. Ik vroeg aan hem of hij mij niet wilde dopen maar helaas kon het niet omdat ik toestemming nodig had van mijn ouders. Ik kreeg door deze vraag wel Arabische les van een imam en mocht ik als meisje de mis dienen in de kerk en daarnaast gretig gebruikmaken van de bibliotheek, wat wel aansloot omdat ik al op zeer jonge leeftijd las en avontuurlijke verhalen schreef.
Later op de middelbare school ging ik onderpresteren en zakte daardoor niveaus lager omdat ik onbewust niet mijn kop boven het maaiveld wilde uitsteken.
Uiteindelijk kwam ik op een agrarische school terecht met veel praktijk. Flora en fauna en het dierenrijk, sport outdoor, tekenen en kunstgeschiedenis waren vakken waar ik mijn hart kon ophalen en hiermee de verbinding kon maken met de natuur.
Daarna ging ik naar de vakschool in Vught voor zelfstandige ondernemingschap (bloemsierkunst). Al doende veel ervaring opgebouwd als bloemistte en leidinggevende, dit deed ik maar liefst 31 jaren. Mijn passie en mijn gevoel voor ritme heeft ervoor gezorgd dat ik als danseres optrad in verschillende voorstellingen en ik was een fanatieke teamspeler bij een hockeyvereniging. daarnaast ben ik moeder van twee zonen die vastliepen in het onderwijssysteem waardoor mijn geschiedenis zich onbewust ging herhalen
Mede door deze zorg van mijn zonen in het onderwijs kwamen mijn schouders in opstand door de ballen die ik hoog hield en bracht mij in een existentiële depressie waardoor ik stil kwam te staan door de angst en het verdriet die bij mij werd opgeroepen vanuit mijn verleden. De teleurstelling, het onbegrip van de omgeving waarin ik alleen stond in de wereld. Het gevoel van niet begrepen worden en waarin het creatieve aspect, de zingeving onderbelicht werd. Ik werd gevangen door de levensvragen die ik mezelf stelde in het bestaan. Wat voor betekenis heeft het leven? en waarom kunnen we niet bestaan? Ik werd machteloos door niet geaccepteerd te zijn. De donkere nacht van de ziel, de intensiteit van de pijn, de overweldiging van de illusie die gepaard ging met de realiteit.
Wat voor mij duidelijk werd is dat mijn dynamiek in bewegen in een andere richting op een andere manier een belangrijke rol in mijn leven ging spelen. Om mezelf de vraag te mogen stellen door stil te staan, ondertussen voelen wat ik nu zou kunnen doen om mezelf te bevrijden uit gevangenschap door een creatieve wending te geven in een richting waarmee ik een sociale bijdrage zou kunnen gaan leveren. Dat is wat ik vanuit mijn essentie eigenlijk altijd al gedaan heb: mensen begeleiden, zonder oordeel een luisterend oor bieden, veiligheid bieden en motiveren in een professioneel jasje steken. Om de juiste beweging in de praktijk te kunnen brengen als hooggevoelig mens, de verbinding met de natuur in het universum die ik hiermee voel. De intensiteit door kleur te bekennen, anderen graag wil aanmoedigen om hun eigenheid met hun unieke eigenschappen door als een kwaliteit te laten zien.